Bir fikri ürünün eser olarak korunması için Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu (FSEK) kapsamında öngörülen dört eser kategorisinden birine dahil olması gerekir. Bu kapsamda ilmi ve teknik mahiyetteki fotoğraflar ilim edebiyat eseri olarak korunurken bedii yani estetik özellik içeren fotoğraflar güzel sanat eseri olarak korunur. Bu iki koruma için de fotoğrafın, sahibinin hususiyetini yansıtması gerekir. Hususiyetin tanımını yapmak zordur ve telif hukukunun en tartışmalı konularından biridir. Hususiyet içermeyen fotoğraflar ise eser olarak değil, duruma göre haksız rekabet veya kişilik hakları kapsamında korunabilecektir. Örneğin hastaların ameliyat öncesi ve sonrası hallerini gösteren alelade fotoğraflar eser değildir.

Dünya Fikri Mülkiyet Örgütü'nün (WIPO) her yıl yayınladığı "Dünya Fikri Mülkiyet Göstergeleri" raporu küresel anlamda fikri mülkiyet rekabetine dair önemli istatistikler içeriyor. Raporda, 2024 yılına dair istatistikler önceki yıllarla karşılaştırılarak ele alınmıştır. Bu yazıda, patent alanındaki küresel trend ve özellikle Türkiye'nin patent performansı genel hatlarıyla incelenecektir.

Rüçhan, üstünlük ve öncelik anlamına gelir. Fikri mülkiyet hukukunda rüçhan hakkı tescille alakalı bir kavramdır ve tescilde önceliğin kime ait olduğunu tayin eder. Sınai hak sahipleri, fikri ürününün piyasada tutunup tutunamayacağını görmek isteyebilir. Yine diğer ülkelerde başvuru için gerekli hazırlıkları yapana kadar belli bir zaman gerekir. Yasa koyucular bu tür durumlar için hak sahiplerine öncelik sağlar ve ilk tescil ile diğer ülkedeki tescil arasında bir başka üçüncü kişinin tescili önlenir.

Kötü niyetli marka tescili iddiası uygulamada sıkça karşılaşılan ancak ispatı oldukça zor durumlardan biridir. Özellikle hükümsüzlük/iptal kararının sonuçlarını dolanmak için yeni marka tescilleri gerçekleştirilmekte ve yeni tescil başvurusu açısından TÜRKPATENT tescil sürecinde bu yönde re’sen bir kötü niyet değerlendirmesi yapmamaktadır. Zira markaların kötü niyetli tescili Avrupa

Tarih boyunca basın yayıncılarının, yatırımlarını korumak maksadıyla kendilerine ait haber içeriklerinin kopyalanmasına ilişkin telif koruması talepleri hep reddedilmiştir. Dijital çağdan önce basın yayıncıları, yatırımlarının karşılığını ve haber içeriği üretiminin devamını gazete, dergi gibi basılı materyallerin satışı ve reklam gelirleriyle sağlamaktaydılar. Son yıllarda haberin dijitalleşmesi, okur kitlesinin ve gelirin dijital ortama kaymasına neden oldu, haberin topluma ulaşma süresi çok kısaldı ve aynı zamanda içeriklerin okunma sayısı da arttı.