Bir işaret hem bir ürünün coğrafi kaynağını hem de bir işletmenin ticari kimliğini gösterebilir mi? Türk hukukunda coğrafi işaretler ile markalar arasındaki ilişki, özellikle yerel değerlerin ticarileşmesiyle birlikte daha görünür hâle gelmiştir. Coğrafi işaretler, belirli bir yöreye özgü kalite, ün veya diğer özellikleri garanti eden kolektif işaretlerdir. Buna karşılık markalar, belirli bir teşebbüsün mal veya hizmetlerini diğerlerinden ayırt etmeyi sağlar.

Rüçhan, üstünlük ve öncelik anlamına gelir. Fikri mülkiyet hukukunda rüçhan hakkı tescille alakalı bir kavramdır ve tescilde önceliğin kime ait olduğunu tayin eder. Sınai hak sahipleri, fikri ürününün piyasada tutunup tutunamayacağını görmek isteyebilir. Yine diğer ülkelerde başvuru için gerekli hazırlıkları yapana kadar belli bir zaman gerekir. Yasa koyucular bu tür durumlar için hak sahiplerine öncelik sağlar ve ilk tescil ile diğer ülkedeki tescil arasında bir başka üçüncü kişinin tescili önlenir.

10 Ocak 2017 tarihinde yürürlüğe giren 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun (SMK) getirdiği temel yenilikler için şu çalışmamıza bkz. (Link) Bu çalışmamızda coğrafi işaret ve geleneksel ürün adları incelenecektir.

Gıda, Tarım, Maden, El Sanatları ve Sanayi Ürünleri Koruma Altına Alındı

Ülkemizde coğrafi işaret koruması 555 sayılı CoğİşKHK ile 1995 yılında kabul edildi. Konuyu yeniden düzenleyen 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu (SMK), coğrafi işaretlerin yanında geleneksel ürün adlarını da koruma altına aldı.